Français Français English English Deutsch Deutsch Español Español Português Português
Foto's en video's uit Frankrijk
Welkom op Aquiceará!

Aquiceará.com bestaat sinds begin 2001 en bevat nu meer dan 25.000 foto’s en 320 video’s uit Frankrijk, Brazilië, China, Mexico, Thailand, Maleïsie, Egypte, België, enz.

“Aqui Ceará” betekent in het Portugees “hier [is] Ceará”. Oorspronkelijk bouwde ik die website uitsluitend om foto’s en video’s uit Ceará te tonen. We leefden namelijk van 1984 tot 1986 in Fortaleza, de hoofdstad van de noordoost-Braziliaanse staat Ceará. Toen we eind 1986 naar Frankrijk terugkeerden, brachten we een paar honderd foto’s mee. Vanaf 1997 reisden we weer regelmatig naar Brazilië en maakten natuurlijk meer foto’s plus, vanaf 2004, enkele video’s.

We zijn ook naar andere landen gereisd en begonnen geleidelijk steeds meer foto’s te maken. Na Aquiceará bouwde ik dus sites over China (photochina.org), Mauritanië (adrar.net), Maleïsie (seemalaysia.eu) en Thailand (seethailand.eu), plus een site of twee over Frankrijk en de wereld (shootingtolife.com). Na verloop van tijd werd het moeilijk al die sites te beheren.

Omdat Aquiceara.com de oudste en bekendste was, besloot ik alle bestaande websites in één site samen te voegen… de nieuwe Aquiceara.com.

Technische data...

Na wat twijfelen kwam ik al gauw tot de conclusie dat de beste methode was… helemaal opnieuw te beginnen! Gedurende meerdere maanden heb ik dus al mijn vrije tijd daaraan besteed. Op dit moment bevat Aquiceara.com ca. 22.000 foto’s en meer dan 320 video’s. De site is ook in zes talen (ik schrijf alles zelf, maar mijn moedertaal is Frans… sorry voor het slechte Nederlands!), dus zesmaal zoveel werk en HTML-pagina's. In totaal zijn het 7 GB voor ca. 190.000 bestanden van 1 kB tot meer dan 100 MB, verdeeld over 6000 mappen.

U zult vast merken dat niet alle foto’s even groot zijn. Zo zijn de foto’s uit Brazilië kleiner dan die uit China, omdat ze uit een oudere versie van aquiceara.com stammen. Ik zal er in de komende maanden voor zorgen dat alle foto’s even groot zijn, maar ook dat kost ontzettend veel werk.

Medio 2001 waren er nog lang niet zoveel Internetverbindingen en websites. Breedband stond nog in de kinderschoenen. In Frankrijk beschikten gebruikers pas tussen 2004 en 2005 over snelle DSL-verbindingen. Toen iedereen alleen maar een ouderwetse modem had, moesten grafische bestanden zo klein mogelijk zijn; niet meer dan 50 kB. Op de websites die ik later bouwde begon ik steeds grotere foto’s te plaatsen. Nu hebben ze een resolutie van 1000x720 pixels. Zo kan de bezoeker lekker grote foto’s zien zonder last te hebben van lange wachttijden.

De kwaliteit van de originele foto’s is ook belangrijk. De oudere foto’s uit de jaren ’80 en de eerste digitale foto’s uit de jaren ’90 gaven vaak extra werk. Gelukkig gaat de technologie steeds vooruit en met een camera van 12 megapixels en een gestabiliseerde zoom gaat het tegenwoordig vanzelfsprekend beter.

In de loop van de jaren heb ik een werkproces ontwikkeld waarmee ik relatief gemakkelijk en snel zo'n grote site kan bouwen. Ik zet eerst alle originele foto’s in een speciale map, waar ik die foto’s kan sorteren en bewerken. Bij een eerste selectie worden slechte foto’s verwijderd. Daarna ga ik elke foto afzonderlijk retoucheren. De meeste softwareprogramma’s hebben automatische functies om zulke bewerkingen te vergemakkelijken, maar de resultaten vallen vaak tegen. Meestal is het eigenlijk alleen nodig de foto’s een halve graad of één graad te roteren om de horizon recht te zetten, het contrast te verhogen e.d. Met moderne camera's zijn gelukkig een heleboel van deze taken onnodig geworden. Natuurlijk was het bij de oude foto’s uit de jaren ’80 wat meer werk.

Deze wat bewerkelijke taken duren een seconde of vier à vijf (maximaal tien) per foto. En als je na een reis 2000 à 3000 foto’s moet retoucheren, moet het hele proces liefst snel en eenvoudig blijven. Gedurende dit proces bekijk je alle foto’s opnieuw en op een gegeven moment haal je er verschillende thema’s uit voor galerijen. De foto’s plaats ik dan in een aparte map voor elke galerij. Als alle foto’s geretoucheerd en gesorteerd zijn, ga ik de galerijen in de map van de site zetten. Voor de veiligheid bewaar ik dus van elke foto een kopie. Daarna begint een aantal wat lastige en gecompliceerde taken om de site te optimaliseren (bestanden herbenoemen, links opnieuw definiëren, search en replace voor bijvoorbeeld titels in de verschillende talen enz.). Zo bestaat een galerij van 50 foto’s uit de foto’s zelf, 50 thumbnails, 50 HTML-pagina's voor alle foto's, één of meerdere HTML-pagina's met de thumbnails, plus wat buttons.

Video’s – Op Aquiceará staan alleen digitale video’s. Ik heb ergens op DVD's een aantal oude Hi8-opnamen uit de jaren ’90, maar helaas nog geen tijd gehad om er wat van te maken. Video’s monteren is veel meer werk dan foto’s; gemiddeld één uur werk voor één minuut film. Sinds 2005 draai ik alleen HD (hoge definitie) video’s. De kwaliteit is natuurlijk veel hoger dan die van goedkopere SD (standaard definitie) camcorders. Na wat aarzelende pogingen heb ik het formaat Flash Video (FLV) gekozen. In vergelijking met een .AVI sourcebestand is een FLV honderdmaal kleiner. De kwaliteit is vanzelfsprekend lager, maar je moet op een gegeven moment compromissen accepteren. Gelukkig gaat de technologie steeds vooruit en binnenkort wordt het zeker mogelijk de kwaliteit te verhogen zonder de bezoekers van de site met lange downloadtijden op te zadelen. Deze nieuwe versie van Aquiceará draait trouwens al op een snellere server dan de vorige.

Over de auteur van Aquiceará

Ik ben in december 1954 in midden-Frankrijk geboren. Zoals veel Boogschutters voelde ik me altijd tot het buitenland aangetrokken. Toen ik vier jaar oud was, wou ik Davy Crockett worden. Wie de kinderboekjes van die tijd heeft gelezen weet vast wat ik ermee bedoel…

Volwassenen snapten er natuurlijk helemaal niets van en besloten dat ik een verstandig beroep zou moeten kiezen: ik zou dus leraar Engels worden.

De eerste woorden Engels leerde ik al toen ik 4 jaar oud was van een bejaarde Engelse die vlak bij mijn grootouders woonde, terwijl mijn vader, die zijn dienstplicht in Duitsland had vervuld, een ander geschenkje voor me had: “Wieviel Uhr ist es?”, “Bitte schön”, “Danke schön” en dergelijke Teutoonse uitdrukkingen. Lekker exotisch. Davy Crockett of niet, onderwijzer of niet, eenmaal volwassen zou ik Engeland gaan ontdekken. Zo heb ik talrijke regenachtige middagen lang de kaart van Engeland uit een oud aardrijkskundeboek zitten natekenen. De mooiste dag uit mijn jeugd? Je raadt het al: de eerste les Engels op school…

De toekomst was dus helemaal duidelijk. Helaas moesten toen alle jongemannen hun dienstplicht vervullen. Maar een heel jaar lang naar domme bevelen moeten luisteren zag ik gewoon helemaal niet zitten en ik had zelfs gepland een hongerstaking te beginnen als ik er toch in moest. In juni ’74 kreeg ik per post een officiële brief: per 1 augustus moest ik ter beschikking van het leger staan. Een ramp! Begin juli was er echter een onverwachte meevaller: de nieuwe president besloot de leeftijd van meerderjarigheid van 21 naar 18 te verlagen. Ik kon dus meteen een paspoort halen en zonder meer het land uit. Dan werd ik dienstweigeraar. Dat betekende ook dat ik, zoals tienduizenden jonge Fransen van toen, ook tien jaar lang niet meer naar Frankrijk mocht.

Toen heb ik dus in een aantal noord-Europese landen (Finland, Denemarken, Duitsland, Engeland, België, maar ook in Griekenland) allerlei soorten baantjes gehad: draaier, DJ, autobandencoverer, sigaretteninpakker, grondwerker, schaapherder, stripvertaler, frezer enz. In totaal waren het er meer dan veertig, dus een goede kennismaking met de arbeidsmarkt in Europa.

Eind jaren zeventig kon ik toch terug naar Frankrijk en afgekeurd worden. Geen paspoortprobleem meer dus. Toen reisde ik ook naar India en Nepal, over land, precies in de tijd van de islamitische revolutie in Iran en vlak voor de invasie van de sovjets in Afghanistan.

In oktober ’84 kwam ik in de noord-Braziliaanse stad Fortaleza aan. Een paar maanden later kwam ook mijn vrouw Marielle. De inflatie lag rond de 500% per jaar en overleven was erg moeilijk. Gedurende enkele maanden was honger een serieuze vijand. Je moest van alles doen: Franse les, vertalingen, geboortehoroscopen, noem maar op…

Eind ’86 gingen we terug naar Frankrijk en tot begin van de jaren ’90 werkten we op een grote camping in Fréjus, voordat we ons in ’93 weer in onze geboortestreek Sologne vestigden. In ’88 kocht ik ook mijn eerste PC en sinds die tijd ben ik verslaafd aan computers.

Sinds ons verblijf in Brazilië hebben we andere landen ontdekt, zoals Egypte, Australië, de VS, China, Mauritanië, Mexico, Israël, Thailand, Maleisië…

Het is trouwens ook in Brazilië dat ik met een tweedehands toestel begon foto’s te maken. In ’95 kocht ik mijn eerste digitale toestel: een Kodak DC 50 (300.000 pixels!) en in ’96 het tweede, een DC 120 van 1,3 megapixels. In 2000 zette ik een grote stap en kocht mijn eerste digitale SLR met een resolutie van 6 megapixels. In 2003 heb ik de stap naar 12 mp gemaakt en ik hoop op een gegeven moment een 24mp-toestel te kunnen kopen…

Begin jaren ’90 vertaalde ik een aantal boeken en begon toen ook software te “lokaliseren”. In ’94 werd ik officieel freelancevertaler. In september ’94 ontdekte ik ook Internet (toen hadden bijna één miljoen Fransen een Internetverbinding). Eindelijk kon ik een oude droom verwezenlijken (nee, niet Davy Crockett worden): lekker thuis werken.

Voor de fotograaf zijn Internet en computers echt geweldig. Vroeger bleven fotoalbums ergens in een kast liggen en naar de foto’s kijken deed je niet zo spontaan. Nu kun je ze in groot formaat op het scherm van je computer of TV weergeven, je kunt ze bewerken, meteen aan vrienden e-mailen en zelfs op de telefoon van een kennis tienduizend kilometer hiervandaan weergeven…

Nadat ik in september ’96 een korte reis naar Mauritanië maakte, bouwde ik mijn eerste homepage. Eigenlijk was het niet meer dan een heel eenvoudige HTML-pagina met wat tekst en een paar foto’s. Het World Wide Web bestond nog niet en slechts drie personen hebben die homepage gezien. Toch had ik het gevoel iets interessants te hebben gevonden.

In de herfst 2004 vlogen we naar Ceará om de bedevaart in Juazeiro do Norte te gaan fotograferen. Op de eerste dag maakte ik mijn fototoestel stuk. Gelukkig had Marielle net een Nikon gekocht. Het was dus geen ramp. Ik had ook mijn digitale camcorder meegenomen. Die camcorder bezat ik al een paar jaar maar met de video’s van de vorige jaren had ik nog niets gedaan. Na de reis begon ik me dus voor video-editing te interesseren en zette de video’s van Aquiceará bij elkaar. Ik had een nieuwe hobby ontdekt… en ook een nieuw dilemma voor de volgende reizen: fotograferen of filmen?

Uiteindelijk zijn fotograferen en filmen voor mij niet meer dan hobby's. Echt enthousiast ben ik over mijn werk, d.w.z. vreemde talen en vertalen. En uiteraard houd ik van reizen. Op Aquiceará zijn vele foto’s niet bepaald adembenemend en de video’s zijn geen actiefilms made in Hollywood. Ik tracht eerder alledaagse levensomstandigheden en omgevingen te presenteren. Als je een land bezoekt, ook al is het heel mooi, is het toch niet constant adembenemend mooi. Je maakt ook niet voortdurend spannende avonturen mee, met elke drie seconden een explosie zoals in goedkope Amerikaanse actiefilms. Heel vaak zit je gewoon op een bus of een trein te wachten, in een bar of op een terras naar de mensen op straat te kijken… Vele plaatsen en situaties zijn gewoon lelijk, onbeduidend, vervelend, noem maar op. Een juist daarom zijn mooie dingen en mensen mooi. Niet dan?

Foto's en video's uit Brazilië
Foto's en video's uit China
Foto's en video's uit Maleisië
Foto's en video's uit Thailand
Foto's uit Mexico
Foto's uit Taiwan
Foto's en video's uit de wereld
Auto's van vroeger